Danio erythromicron
Danio Erythromicron


Pochodzenie Azja. Gatunek endemiczny, występuje tylko w jeziorze Inle we wschodnim Myanmar. Zamieszkuje gęsto porośnięte roślinnością, płytkie, przybrzeżne obszary jeziora. Jezioro Inle w którym mieszkają cechuje doskonałej jakości woda.
Charakterystyka, płeć i usposobienie Początkowo gatunek przypisany do rodzaju Microrasbora, jednak dalsze badania wskazały, że budowa i zachowanie są bliższe Danio. Może osiągać do 2 cm długości. Ciało w kolorze bladej miedzi, przyozdobione od głowy wzdłuż całej długości, pionowymi, niebieskimi pasami. Nasadę ogona ozdabia ciemna plama miedziano obrzeżona. Płetwy samców wyraźnie zabarwione czerwono-pomarańczowym kolorem – u samic bardziej przeźroczyste. Samice są odrobinę większe i bledsze od samców. Kształt ciała i zachowanie jak u Danio margaritatus. Rybki łagodnie usposobione, zalecane trzymanie w większej grupie min. 8-10 ryb z przewagą samic. W mniejszych ilościach są nieśmiałe i z dużym prawdopodobieństwem będą chować się w zakamarkach akwarium. Samce walczą o rewiry – często obserwuje się charakterystyczny taniec, kiedy prężą swoje płetwy na przeciwko rywala i co chwilę szturchają. Mają tendencję do skubania płetw ryb swojego gatunku (szczególnie widoczne w małych akwariach).
Odżywianie W naturze odżywiają się glonami i zooplanktonem. W akwarium przyjmują wszelkie drobne pokarmy. Regularnie podawanie żywych pokarmów np. oczlika, larw artemii, dafni itp. zapewni rybkom najlepsze wybarwienie, dobrą kondycję a także zachęci je do odbycia tarła. Akwarium Małej grupie danio erythromicron wystarczy ok. 30 litrowe akwarium, gęsto obsadzone drobnolistnymi roślinami. Najlepiej prezentują się w zbiornikach niezbyt jasno oświetlonych i z ciemnym podłożem. Suche liście i korzenie a szczególnie te, które zabarwiają wodę nie są wskazane. Ruch wody nie powinien być zbyt duży. Wymagają dobrej filtracji. Są rybami delikatnymi wrażliwymi na zanieczyszczenia i wahania parametrów wody. Temperatura w jeziorze w którym żyją waha się między 20 – 24 C, pH 7.0-8.0, twardość 12-20 dGH. Dlatego też źle będą czuły się w wodzie kwaśnej. Towarzystwo należy wybierać z rozwagą. Z większymi i bardziej energicznymi rybami przegrają rywalizację przy podawaniu pokarmu. W towarzystwie łagodnych ryb podobnych rozmiarów nabierają śmiałości i są częściej widoczne. Nie powinny być łączone z blisko spokrewnionym gatunkiem Danio margaritatus – prawdopodobieństwo hybryd.
Rozmnażanie Jak wiele małych karpiowatych rozrzucają ikrę wśród roślin i nie wykazują opieki nad potomstwem. W dobrze utrzymanych akwariach roślinnych do rozmnożenia dochodzi naturalnie i co pewien okres pojawiają się pojedyncze sztuki narybku. Lepsze rezultaty uzyskamy poprzez bardziej kontrolowane podejście. Niezbędne będzie osobne ok. 10-15 litrowe akwarium tarliskowe, wypełnione dojrzałą wodą. Przynajmniej połowę zbiornika stanowić powinny drobnolistne rośliny np. mchy, zamiennie możemy użyć sztucznych mopów akwarystycznych. Do filtracji i natleniania wody wystarczy niewielki filtr gąbkowy. Dorosłe ryby (dojrzałość płciową osiągają po ok. roku życia) częściej karmimy drobnymi, żywymi pokarmami, wybieramy parę i przenosimy do wcześniej przygotowanego zbiornika tarliskowego. Akt tarła poprzedzają spontaniczne gonitwy. W czasie tarła samica rozrzuca ikrę wśród roślin, która następnie zostaje zapłodniona przez samca. Dorosła samica składa niewiele bo ok 30 dość wrażliwych ziaren ikry. Rodziców należy odłowić najszybciej jak to możliwe, gdyż zjedzą każde napotkane jajeczko a samica potrzebuje czasu na regenerację przed odbyciem kolejnego tarła. Czas wylęgu zależny jest od temperatury, zwykle następuje po ok 72 godzinach. Młode zaczynają swobodnie pływać w poszukiwaniu pokarmu po kolejnych 3-4 dniach. W pierwszej fazie narybek karmimy planktonem lub sztucznym mikro pokarmem. Następnie wprowadzamy drobne pokarmy żywe np. larwy artemii, mikro nicienie, oczlik.