Danio malabarskie
Devario aequipinnatus


Pochodzenie Azja. Danio malabarskie zamieszkują strumienie i rzeki w zachodnich Indiach i Sri Lance. Spotykane w wodach przejrzystych, dobrze natlenionych ze żwirowatym podłożem. Nurt, głębokość i przejrzystość wody, w których żyją, są bardzo zmienne w zależności od sezonu.
Charakterystyka, płeć i usposobienie W środowisku naturalnym może osiągać 15 cm długości. W warunkach akwariowych rzadko przekracza 10 cm. Ubarwienie ciała zmienne od koloru żółtego do zieleni, ozdobione trzema lub czterema niebieskimi pasami, które biegną wzdłuż tułowia, od pokryw skrzelowych aż po nasadę ogona, w kilku miejscach przerwane barwnymi plamkami i poprzecznymi pasami. Samice w okresie tarła mają bardziej zaokrąglony brzuch a ich środkowa niebieska pręga w tylnej części wygina się odrobinę ku górze. Gatunek ławicowy, zalecane trzymanie w grupie minimum 8-10 osobników. W większej ilości ładniej wyglądają, są mniej płochliwe i pokazują naturalne zachowania. Trzymane pojedynczo stają się agresywne. Cechują się dużą ruchliwością dlatego najbardziej istotna przy wyborze akwarium jest jego długość. Najwięcej czasu spędzają w górnych i środkowych partiach zbiornika.
Odżywianie W naturze polują głównie na owady i ich larwy, w akwarium nie sprawiają problemów i przyjmują większość dostępnych pokarmów ale preferują te utrzymujące się na powierzchni. Danio malabarskie można karmić dobrej jakości pokarmami suchymi, regularnie podając pokarmy żywe lub mrożone jak np. artemia, dafnia, ochotka. Taka dieta zapewni im najlepsze wybarwienie i kondycję.
Akwarium Wymagają akwarium o długości co najmniej 100 cm, obsadzonego roślinami wyłącznie z tyłu i po bokach, z pozostawionym rozległym obszarem do pływania. Najlepiej będą się czuły w zbiorniku urządzonym na wzór rzeki, z piaszczystym lub żwirowym podłożem, gładkimi kamieniami i kilkoma głazami. Do dekoracji można użyć również suchych korzeni i gałęzi. W takim środowisku najlepiej sprawdzą się wytrzymałe gatunki roślin, przyczepiane do dekoracji np. Mikrozorium, Bolbtis czy Anubias. Ze względu na ich zdolność do wyskakiwania akwarium należy wyposażyć w pokrywę. Woda powinna być czysta, dobrze natleniona z wymuszonym ruchem. Zalecane regularne podmiany wody w ilości 30-50%. Nie są agresywnymi rybami ale swoją ruchliwością mogą przeszkadzać spokojniejszym gatunkom. Najlepiej trzymać je w azjatyckim akwarium biotopowym z łagodnymi brzankami, razborami lub rybami labiryntowymi. W akwarium towarzyskim dobrymi współlokatorami będą inne ryby karpiowate, kąsaczowate, pielęgniczki, bocje, kiryski czy sumiki.
Rozmnażanie Jak większość małych karpiowatych rozrzucają ikrę i nie opiekują się swoim potomstwem. W dobrze utrzymanym i zarośniętym roślinami zbiorniku do tarła dochodzi często bez interwencji akwarysty i mogą pojawiać się pojedyncze sztuki narybku. Jeżeli chcemy odchować większą ilość narybku, niezbędne jest jednak bardziej kontrolowane podejście. Wymagany zbiornik tarliskowy o wymiarach 60x30x30 cm, niezbyt jasno oświetlony. Dno warto wyłożyć czymś w rodzaju siatki, z oczkami na tyle dużymi aby ikra przez nie przeszła a jednocześnie rodzice nie miały do niej dostępu. Można również użyć sztucznej trawy, szklanych kul, mopa akwarystycznego a najlepiej dużej ilości żywych drobnolistnych roślin np. java moss. Woda powinna być lekko kwaśna o temperaturze ok 25-26°C, dobrze natleniona z wymuszonym lekkim ruchem.
Dorosłe ryby stymulujemy poprzez częstsze podawanie żywych pokarmów. Następnie wybieramy jedną lub dwie pary i przenosimy do akwarium tarliskowego. Do tarła najczęściej dochodzi w ciągu 24 godzin. Samica po tarle jest wyraźnie smuklejsza. Po 48 godzinach rodzice powinni zostać odłowieni. Czas wylęgu zależy od temperatury i przeważnie trwa od 24 do 36 godzin. Larwy zaczynają swobodnie pływać po następnych kilku dniach. Pierwszym pokarmem powinien być plankton lub inne mikro rozmiarów sztuczne pokarmy, następnie można podawać larwy artemii, mikro nicienie oraz sproszkowane pokarmy suche.